Militair werkstudent Tanya over de AMO+a
Tijdens de Algemene Militaire Opleiding + (AMO+) wordt er dieper ingegaan op de vaardigheden die de militaire werkstudenten aan hebben geleerd tijdens hun AMO. Er wordt fysiek en mentaal meer van de DC’ers gevraagd tijdens onder andere man drills, patrouillegang en kaart en kompas opdrachten. Tanya Spee is sinds juni 2023 werkstudent bij DC en deed haar AMO+ in maart 2024. Ze combineert momenteel een master Robotics en Luchtvaart- en Ruimtevaarttechniek aan de TU Delft. Tanya vervulde een werkplek bij de drones afdeling op de Kromhout kazerne en bij het Defence Space Security Centre in de Luchtmachttoren in Breda. Ook is ze de sportcoördinator van DC.
Met welke verwachtingen meldde jij je aan voor de AMO+?
Eigenlijk had ik weinig verwachtingen! Ik heb de AMO+ relatief snel in het programma gedaan, twee of drie weken na het afronden van de AMO. Ik kende nog niet zo heel veel mensen dus ik had er nog weinig over gehoord. Iedereen doet altijd heel geheimzinnig, maar zegt vooral dat het achteraf een heel vette ervaring is.
Wat vond je de grootste uitdagingen binnen de AMO+?
Ik kan zelf echt heel slecht tegen kou en ik deed mijn AMO+ begin maart. Van tevoren wist ik dus dat het waarschijnlijk koud ging worden en dat het veel kon gaan regenen. Nou, dat heeft het inderdaad enorm veel gedaan en het was de hele tijd tussen de 0 en 5 graden buiten. Dat was voor mij echt terror. Wel dacht ik daardoor juist, als ik echt af zie, bereik ik in ieder geval het doel van de AMO+. Uiteindelijk is het toch een beetje het doel om mensen tot de grenzen van hun eigen kunnen te drijven. Als je weinig slaapt dan krijg je het ook weer sneller koud. Ook kom je eigenlijk nooit binnen dus je hebt niet een moment om echt even op te warmen, behalve als je heel hard moet knallen. Dan rust je dus eigenlijk ook niet uit.
Fysiek was het met vlagen heel zwaar. Ik vond vooral het mentaal dag en nacht aanstaan een uitdaging. Als je ging slapen wist je dat het misschien maar een half uur kon zijn en dan werd je weer wakker gemaakt, dus dan slaap je ook niet echt lekker. Normaal kom ik gemakkelijk in slaap, maar zelfs ik vond het lastig om in slaap te vallen! Na 4 dagen heb je, als je het bij elkaar op telt, echt heel weinig geslapen. Je merkt dat iedereen dan niet meer echt helder kan nadenken. Aan de ene kant is dat grappig want je kunt er met elkaar om lachen, maar dat zorgt soms ook voor irritaties binnen de groep. Daar moet je als groep ook mee om leren gaan om alsnog samen het doel te bereiken. Je moet samen met zes tot acht mensen die je in mijn geval nog nooit eerder hebt gezien echt de hele tijd met elkaar samenwerken dus dat kan soms ook clashen. Ik ben zelf een erg vredelievend persoon dus dat vond ik soms ook best een uitdaging, daar heb ik dus ook juist veel van geleerd.
Zijn er specifieke momenten die je heel erg bij zijn gebleven?
Tijdens de eindoefening, na vier dagen heel weinig slaap, moest onze groep midden in de nacht een hinderlaag leggen en wachten tot de vijand langs zou komen. Ik lag samen met een andere DC’er opgesteld, maar we hoorden vervolgens heel lang niemand meer waardoor we elkaar helemaal gek gingen maken. Ook moet je constant checken of die ander nog wel wakker is. In een keer voelde alles heel surrealistisch en we dachten dat er niemand meer langs zou komen. Het was doodstil, midden in het bos, we wisten niet waar iedereen was en hoe ver weg ze waren. We dachten ineens: is dit een test? Uiteindelijk kwamen de mensen waar op we moesten wachten wel gewoon langs. Je gaat echt gekke dingen bedenken als je zo lang niet hebt geslapen.
'Wat ik ook heel leuk vond om te zien was hoe mensen zich door de week heen ontwikkelden.'
Welke momenten vond je het leukst?
Er was een kaart en kompas opdracht waarbij we ons moesten oriënteren in groepjes van twee. Ik vind het heel leuk om op kaart en kompas te lopen. Het was midden in de nacht en het was echt heel moeilijk, maar het ging super goed! We kwamen steeds precies op de goede plekken uit en zaten helemaal in de flow. Ook de eindoefening was heel gaaf. Er zijn veel oefenvijanden, er wordt veel geschoten en alles wat je gedurende de hele week hebt geleerd komt dan samen.
Wat ik ook heel leuk vond om te zien was hoe mensen zich door de week heen ontwikkelden. Mensen krijgen tijdens de AMO+ een rol. De meesten moeten gewoon luisteren naar wat hun wordt opgedragen, maar anderen krijgen de rol als Commandant en moeten het plan maken en mededelen aan de rest. Dit zijn militaire werkstudenten die de AMO+ voor de tweede keer doen. Als je zo’n rol op je krijgt dan wil je dat goed doen, en graag zelf doen, maar je kan het gewoon niet allemaal zelf, ook niet als Commandant. Daar komen mensen vaak pas later in de week achter. Aan het begin van de week werden taken gedelegeerd, simpelweg omdat er iemand nodig was om ze uit te voeren, maar later in de week werden taken verdeeld op basis van waar iemand goed in is: “Jij was echt heel goed in kaart lezen dus jij doet het”. Toen besefte onze Commandant dat Commandant zijn niet inhoudt dat je alles zelf moet doen; Commandant zijn is inzien waar je mensen goed in zijn zodat je als groep het verste komt. Iedereen heeft zo zijn eigen kwaliteiten en zo konden we steeds beter samenwerken. Omdat ik zag dat mijn Commandant zo’n groei had doorgemaakt en er echt heel veel van leerde ben ik ook wel echt heel benieuwd hoe ik zou zijn in die rol.
Wat heb je geleerd tijdens de AMO+? Over jezelf of op militair gebied?
Op persoonlijk gebied echt het doorzetten. Het is niet alsof ik dacht dat ik dat niet kon, maar ik heb het nog nooit op zo’n manier gedaan of ervaren, dus je weet het niet zeker. Het is makkelijk praten als je zelf nog nooit in zo’n uitdagende situatie terecht bent gekomen.
Omdat je met zo’n groep bent en je hebt het allemaal zwaar, heb ik ook geleerd hoe veel het helpt als je elkaar er doorheen trekt. Je moet elkaar constant helpen want iedereen heeft zijn of haar ‘down point’ op andere momenten. De ene heeft het op dag twee al en wil dan stoppen, waardoor de rest diegene gaat overtuigen door te zeggen “je kunt het, zet door!”. Dan komt die persoon er weer bovenop en op dag drie heeft vervolgens iemand anders weer zijn ‘down’ momentje. Om dat op zo’n manier met een groep mensen te ervaren is echt super leerzaam en bijzonder. Je maakt iedereen in unieke omstandigheden mee, waardoor je een heel ander beeld van iemand krijgt dan wanneer je met iemand gewoon naar de universiteit gaat om te studeren. Die ervaring is een stukje wat je voor altijd meedraagt daarna. Daar kan ik ook lastig woorden aan geven.
Ik heb ook echt heel veel respect gekregen voor de mensen die dit in het dagelijks leven doen. Dat moet zo intens zwaar zijn.
Zijn er ook dingen die je mee neemt uit de AMO+ waar je nu nog weleens aan terugdenkt?
Ik heb er goede vrienden aan overgehouden! Je leert elkaar in zulke unieke omstandigheden kennen en je kunt alleen met die persoon over die ervaring praten. Soms zeggen we tegen elkaar: “Weet je nog toen we daar zo lagen, in het donker, in een zelf gegraven sleuf op de uitkijk, midden in de nacht.” Ook wanneer iets heel koud of zwaar is, dan denk je wel vaker terug aan de AMO+ en bedenk je: “als ik dat kon, is dit niks vergeleken met wat ik daar heb gedaan.