Op de eerste dag kregen we een korte refresher over welke verschillende soorten leiderschap er zijn aan de hand van het Defensie Leiderschap Circumplex. Bepaalde leiderschapsstijlen zijn meer gewenst dan anderen, maar het hangt ook heel erg van de context af. Daarna ga je er ook echt mee oefenen door middel van opdrachten waar elke keer iemand anders de leider is. De eerste dag deden we bijvoorbeeld een brancard race. In plaats van alleen maar theorie laten ze je het ook echt ervaren. De dagen daarna ga je hier nog meer mee oefenen door middel van acteer spelletjes. Je krijgt dan een bepaalde casus en dan moet je beslissen hoe jij als leider hier mee om zou gaan. De leider krijgt een leiderschapsstijl wat hij of zij moet zijn in dat scenario. Je oefent daar mee hoe het voelt om in een leiderschapsstijl te stappen die misschien niet jouw natuurlijke stijl is. Daardoor oefen je met verschillende leiderschapsstijlen en zie je dat je soms moet overstappen naar een andere leiderschapsstijl, bijvoorbeeld directief, om het doel te behalen.

Ik kan onder tijdsdruk soms best wel directief zijn, maar het is niet per se mijn natuurlijke manier van leidinggeven. Toch als je daar in je eentje voor de groep staat, moet je echt als directieve leider optreden op zo’n moment. Het is toch wel heel interessant om jezelf op zo’n manier mee te maken.

Leiderschap voor mij is denk ik dat de manier waarop je het doet niet heel veel uitmaakt, maar dat jij de ‘enabler’ bent van de groep. Dat kan op heel veel manieren om een bepaald doel te bereiken. Eerst had ik denk ik een heel eenzijdig beeld van wat een leider is, vooral dat zo’n iemand erg directief is.

Mijn ontwikkelpunt was om in een groep iets meer op de voorgrond te treden op bepaalde momenten. Bijvoorbeeld tijdens de grensverleggende activiteiten in Lofer (Oostenrijk) was de barrière voor mij best wel groot om iets te zeggen omdat je denkt alleen maar meer chaos te creëren. Mijn ontwikkelpunt was om meer te vertrouwen op mijn eigen kennis en ervaring. Dat het ook gewoon een waardevolle toevoeging is in de groep en daar zelfvertrouwen in te krijgen.

Voor mij was het best wel uit mijn comfortzone omdat je binnen de opdrachten in een situatie wordt geplaatst waar je niet omheen kunt. Je wordt echt toegewezen als leider en dan moet je het gewoon doen. Dat hielp voor mij heel erg om het te oefenen omdat je die rol formeel krijgt. Ik was bijvoorbeeld de leider bij een opdracht waar we de knopen die in een klein touw zaten met een groot touw na moesten maken. De groep mocht het grote touw alleen maar aan 1 kant vasthouden en ik moest als leider de juiste knopen maken. Dan loop je heel erg tegen dingen aan en leer je dat je de kennis uit de groep kunt halen als je die zelf niet hebt. Onder tijdsdruk gebruikte ik een directieve stijl. Toen wees ik iemand anders aan die er wel iets van wist. Het directieve was op dat moment het meest gepast voor de context.

Er wordt regelmatig gevraagd om te reflecteren op je ontwikkelpunten of je ‘succesmomenten’ te delen. De feedback die je van andere militair werkstudenten krijgt is super waardevol om weer tot nieuwe ontwikkeldoelen te komen en je daar verder in te ontwikkelen. Ik merkte dat ik me steeds comfortabeler voelde in de interactie met de groep omdat je met dezelfde mensen bent en de trainers zijn heel betrokken. Omdat je het er elke keer over hebt, ben je er onbewust meer mee bezig dan je denkt. Ook in informele setting hielp mij dit, om bijvoorbeeld in de pauzes minder de barrière te voelen om iets voor de groep te zeggen.

Je krijgt toch wel echt de essentie van ieder persoon mee en bij sommige kun je dat ook koppelen aan hun ontwikkeldoel. Je kunt elkaar daar veel feedback op geven. Op de laatste dag kreeg ik ook als feedback dat anderen zagen dat ik progressie maakte voor mijn ontwikkel doel. De open omgeving en de situaties waar je in wordt geplaatst zorgen dat je dingen tegen elkaar zegt die je normaal niet zomaar zou zeggen. Dat is juist leuk, om te weten te komen hoe mensen over jou denken. Je leert elkaar daardoor op een meer persoonlijke manier kennen.

Voor mijzelf zijn grote, nieuwe groepen al best uitdagend, vooral als anderen heel erg extravert zijn. Binnen Defensie was alles heel erg nieuw en dan ben ik meestal meer observerend. Daarin heeft Defensie mij heel erg uitgedaagd.  Voor Lofer moet je een persoonlijk ontwikkelplan schrijven wat je na laat denken over waar je aan wilt werken. De instructeur leest je ontwikkelplan ook en geeft je super veel feedback. Juist het praktische, dat je niet alleen opschrijft wat je doel is, maar dat je ook de kans krijgt om het echt te oefenen, dat vind ik heel waardevol. Iedereen in de groep krijgt daar gedurende zo’n week de kans voor.

Door hier te ervaren hoe anders iedereen in de groep is, leer je juist ook dat je verschillende energieën nodig hebt. Daardoor heb ik ook meer in kunnen zien dat het ook oké is hoe ik ben. Je hebt immers niet allemaal dezelfde types nodig in een groep.